BGM’nin odağında ana salon bulunuyor. Bu odak etrafındaki mekanlar, üstlendikleri çeşitli işlevlerle kıvrılan bir iç sokak üzerine diziliyorlar. Sıkı plan örüntüsü, zamanla keşfedilen, kendisini yavaşça açan bir yerleşim doğuruyor. Yedi ayrı kütle, 4 ila 21 metre uzunluğundaki saçak yükseklikleriyle, yekpare sıva bir kabukla tarihi surların karşısında uzanıyor. Aralarına aldıkları sokaklar, meydanlar ve yeşil alanlar ile ileri geri oynayan kütleler ve bunların üzerlerini örten, alçaklı yüksekli çatılar uzun cadde silüetinin ağırlığını kırıyor.

At the heart of the BDC lies the main arena. The spaces surrounding this core, line an internal street that gently curves as it accommodates a variety of functions. This compact planning pattern gives rise to a settlement that unfolds gradually, revealing itself over time. Seven separate volumes, with eave heights ranging from 4 to 21 meters, extend across from the historic walls as a monolithic plastered shell. The masses shift back and forth, incorporating streets, plazas, and green pockets between them, while the varied roofscape—alternating between lower and higher pitches—softens the weight of the long street-facing façade. 

Surların karşısında mütevazı şekilde yükselen çatılar dizisi teknik ekipmanlar için gerekli hacimleri sağlıyor. İç ve dış cepheler dengeli bir ifade kazanırken, korunaklı iç sokak ve ikinci bir zemin katmanı olan portiko üst kotu kademelenen kütleler arasında bir geçiş yaratıyor; hem biçimsel hem de işlevsel olarak. Cephe ve plandaki bu ifade, bugün spor yapısı denince akla ilk gelen; şehirlerin periferisinde, çevresi ile ilişkilenmesi zayıf, içe dönük, bulunduğu yere kendi kurallarını dikte eden mega-ikonik yapılarda görülen kurgunun aksine bağlam ve program etrafında gelişen anonim bir mimari yaklaşımın sonucu.

The sequence of modestly scaled roofs rising opposite the fortifications provides the necessary volume for technical equipment. As the inner and outer façades establish a balanced expression, the sheltered internal street and the portico level—acting as a secondary ground layer—create a spatial transition between the staggered volumes, both formally and functionally. This treatment of façade and plan reflects an anonymous architectural approach shaped by context and program—standing in contrast to the mega-iconic, introverted sports buildings commonly found on city peripheries, which impose their own rules on their surroundings.

BGM  yalnız bir spor yapısı değil, aynı zamanda bir basketbol köyü. Sonsuz sayıda senaryosu ve her yaşa uygun alternatifleri ile sporun gündelik hayatın içine sızdığı bir yerleşke. Yapının şehirle kurduğu bağı güçlendirecek şekilde sportif programlar, ticari ve kültürel programlar ile dengeleniyor. Bahsi geçen sportif alanlar, bir dizi sosyal ve kültürel programla destekleniyor;  basketbol müzesi, kütüphanesi, etkinlik avlusu, yeme içme alanı. Bu karma yapı kullanıcıların çeşitlenmesinin ve kullanım rutinlerinin sıklaşmasının önünü açıyor. Basketbolun, sahadan sokağa ve meydanlara doğru genişlediği bir program ve mekan kurgusu ile BGM, her yaştan ve çevreden kullanıcının spora dair farkındalığının ve katılımının artacağı yeni bir zemin sağlıyor.

The BDC is not merely a sports facility—it is a basketball village. It is a campus where countless scenarios and age-appropriate alternatives weave sport into everyday life. Its program balances sportive functions with commercial and cultural ones, strengthening the project’s connection to the city. The sports facilities are supported by a series of social and cultural elements: a basketball museum, a library, an event courtyard, and food & beverage areas. This hybrid structure diversifies users and increases the frequency of their engagement with the space. Through a programmatic and spatial setup in which basketball extends from the court into the street and the plazas, the BDC provides a new ground for expanding awareness of and participation in sports among people of all ages and backgrounds.